مسیح مسیح‌نیا

مسیح مسیح‌نیا (زاده ۲ بهمن ۱۳۳۳ – تهران) بازیکن سابق و مربی فوتبال ایران است. او سابقه بازی در تیم‌های بانک ملی، پرسپولیس، ابومسلم و سپاهان را دارد. وی سابقه ۸ بازی ملی نیز در کارنامه دارد.

مسیح مسیح نیا در پروژه برترین‌های قرن فوتبال و ورزش ایران شرکت کرد. این پیشکسوت فوتبال بازیکن سابق تیم‌های فوتبال بانک ملی، پرسپولیس، ابومسلم و سپاهان اصفهان بوده است. همچنین مسیح نیا عضوی از تیم ملی ایران در بازی‌های آسیایی 1974 تهران بوده و سابقه قهرمانی با این تیم را دارد. بازیکن تیم ملی فوتبال جوانان و کاپیتان این تیم در قهرمانی آسیا در سال 1973 و قهرمانی با پرسپولیس در لیگ اول تخت جمشید در سال 1352 از دیگر افتخارات این پیشکسوت فوتبال ایران است. گفتنی است، نام مسیح مسیح نیا بارها در برنامه تیم منتخب مطرح شده و چند بار نیز نام ایشان در فرم‌ها قرار گرفته است.

مسیح مسیح نیا تیم برتر خود را بدین شکل اعلام کرده است:

دروازه‌بان:
ناصر حجازی را انتخاب می‌کنم. حجازی همواره حرفه‌ای‌ترین و تاثیرگذارترین دروازه‌بان تاریخ فوتبال ایران بوده است و با حضورش همه شاهد درخشش از عملکرد او بوده‌اند.

مدافعان:
جعفر کاشانی انتخاب اولم است. او یک مدافع باشعور و یک فرمانده تیمی داخل میدان بود که با ایشان هم در پرسپولیس و هم در تیم ملی همبازی بودم هرچند در همان زمان نزدیک 10 سال از ایشان کوچکتر بودم. اکبر کارگرجم دیگر انتخابم در این پست است. او قادر به بازی در همه پست‌های خط دفاعی بود اما من ایشان را در پست خود یعنی دفاع میانی انتخاب می کنم و اعتقاد دارم ایشان یکی از بهترین مدافعان ایران بوده‌اند.

دفاع راست:
 ابراهیم آشتیانی. مدافعی کلاسیک و مدرن درسمت راست خط دفاعی بود، مدافعی که در فوتبال ایران به همه آموزش داد چطور حمله کنند و چطور تیم حریف را از همان خط دفاع تخت فشار قرار دهند.

دفاع چپ:
مصطفی عرب انتخابم در این پست است. مدافعی قدرتمند و جسور بود، توان بدنی بالایی داشت و حضوری طولانی در سطح اول فوتبال ایران داشت، فکر می کنم 13 سال برای تیم ملی فوتبال بازی کرده است.

هافبک دفاعی: 
پرویز قلیچ خانی را در این پست انتخاب می‌کنم. هافبکی همه کاره بود، در سیستم 3-3-4، او به تنهایی می‌توانست نقش یک هافبک دفاعی و تهاجمی را بازی کند، هم در دفاع توازن ایجاد می‌کرد و هم قادر بود در نقشه‌های تهاجمی شرکت کرده و حتی گل هم بزند.

هافبک راست:
 علی پروین. یک هافبک ظریف و با کلاس بود که به جز قدرت بدنی بالا آن هم تنها در برخوردها، همه چیز را به وفور در اختیار داشت و با هر حرکتی، خطری برای تیم‌ها به وجود می‌آورد.

هافبک چپ:
 ابراهیم قاسمپور انتخاب من در این پست است. من در هافبک چپ علی جباری را هم مد نظر داشتم که البته حالا تصور می کنم که ابراهیم قاسمپور در نقش یک هافبک چپ حرفه‌ای خصوصیاتی کاملتر داشته است و ایشان را گزینش می‌کنم.

هافبک هجومی:
 علی کریمی. هافبکی با شعوذ تکنیکی و تاکتیکی بالا که از نسل بعد از انقلاب که شاهد توان آنها و درخششان کمتر بوده‌ام او را بیشتر از دیگران در موقعیت شایسته انتخاب دیده‌ام.

مهاجمان:
علی دایی انتخاب اولم در این پست است. او هم سمبل درخشش در فوتبال دوران خود است که برای ایران عملکردش افتخار آفرین بوده است ضمن این که تحصیلات بالا هم در انتخاب او دخالت داشته است. دومین انتخابم در این پست همایون بهزادی است. افتخار داشتم که در پرسپولیسی بازی کنم که او را در اختیار داشت، روزی که 3 گل به تیم تاج سابق زد من همبازی روزهای آخر فوتبال ایشان بودم.

سه ورزشکار برتر قرن:
 پرویز قلیچ خانی نفر اول، علی پروین نفر دوم و علی دایی نفر سوم.

مربیان قرن:
 در بحش مربی ایرانی حشمت الله مهاجرانی. مربی خارجی نیز آلن راجرز.

داورقرن :
علیرضا فغانی

بهترین تیم قرن:
 پرسپولیس در سال‌های ابتدایی دهه 50.

سه ورزشکار قرن:
 نفر اول، عبدالله موحد، نفر دوم محمد نصیری و نفر سوم تیمور غیاثی