رها فرزانه

کلاس اول که بودم، توی کلاس موسیقی از ساز بلز شروع کردم. تصمیم گرفتم موسیقی رو به صورت حرفه‌ای دنبال کنم. بخاطر همين سنتور که ساز اصیل ایرانی هست رو انتخاب کردم. استاد قره داغی علاوه بر اینکه مدرس موسیقی هستند، گوینده رادیو نیز بودند.
با پیشنهاد استاد یک روز در هفته کلاس‌های فن بیان رو شرکت کردم. رفته رفته به گویندگی بیشتر از موسیقی علاقه مند شدم.
۲ سال به این روال گذشت. وارد مدرسه جدید شدم. از طریق معلم و معاون مدرسه بخاطر فن بیانم به ورکشاپ یه روزه بازیگری معرفی شدم.
توی اون تست بازیگری قبول شدم و افتخار آشنایی با استاد کیوان ظهرابی و گروه هنری آک رو داشتم. هیچ وقت یادم نمیره، استاد ظهرابی از من یه سوال کردند؛ که چرا می خوای بازیگر بشی؟!
و یه توصیه بهم کردند که از بین موسیقی و بازیگری یکی رو انتخاب کنم.
و یه قول ازم گرفتند که اول درسم رو خوب بخونم بعد بازیگری…
بعدا خیلی به سوال استاد فکر کردم…

راستش بازی کردن تو یه نقش و اجرای روی صحنه برام جذاب بود.
به نظرم بازیگری يعنی اینکه بتونی حس های مختلف شخصیت های متفاوت رو برای تماشاگر بازی کنی!
اما جوری که اون باورت کنه و چیزی که کار رو سخت می کنه اینکه جوری بازی کنی که تماشاگر واقعا فکر کنه تو یک راوی، کارآگاه، دزد ،دکتر ، معلم و۰۰۰ هستی!
من تمام تلاشم رو می کنم تا بتونم نقشم رو که توی تئاتر تتل خان که قراره راوی قصه باشم و اولین کار جدی من هست، بخوبی اجرا کنم.
من در نمایشنامه 《اگر از نو شروع کنیم》در نقش کودک نیز ایفای نقش داشتم.