میشل دو مونْتِنْیْ (به فرانسوی: Michel de Montaigne) (۲۸ فوریه ۱۵۳۳ – ۱۳ سپتامبر ۱۵۹۲) یکی از تأثیرگذارترین نویسندگان و فیلسوفان دورهٔ رنسانس بود. او فیلسوف و حکیم اخلاقی بود و در خاندانی اشرافی زاده شده بود.
زندگی
وی در سال ۱۵۳۳ به دنیا آمد. سیزده سال دادستان و چهار سال نیز شهردار شهر بوردو بود. وی همچنین به سفارت برای شاهزادگان محلی نیز میپرداخت. وی در طول حیاتش صاحب شش فرزند شد که پنج تن از آنان در نوزادی از دنیا رفتند. وی در سال ۱۵۹۲ به دلیل عوارض سنگ کلیه درگذشت.
- ما میتوانیم در افکار خود از مرزها بگذریم.
میشل دو مونتنی، نویسندهٔ دورهٔ رنسانس، کتابخانهاش را با کتابهایی پر کرده بود که به او در گذر از مرزهای تعصب کمک میکردند. در آن کتابخانه، کتابهای تاریخ، سفرنامهها، گزارشهای مبلغان مسیحی و ناخداها، ادبیات دیگر ملل و کتابهای مصور همراه با تصاویری از قبایلی وجود داشت که به شکل عجیبی لباس پوشیده بودند.
از طریق این کتابها، مونتنی میتوانست مشروعیت بخشهایی از وجودش را اثبات کند که در آن اطراف (محل زندگیاش) هیچ شواهدی دال بر اثباتشان وجود نداشت؛ و به وسیلهٔ این کتابها میتوانست از احساس بیگانگی خود با خصایص اقوام و ملتهای گوناگون بکاهد.
مونتنی ما را دعوت میکند که با مسافرت به کشورها، در عالم واقع و در خیال، تعصبات محلی و تفرقههای حاصل از آنها را با هویتهای نامحدودتری در قالب شهروندان جهان معاوضه کنیم.
از کتاب تسلیبخشیهای فلسفه، آلن دوباتن، ترجمهٔ عرفان ثابتی، انتشارات ققنوس، چاپ هفدهم۱۳۹۷، ص۱۷۱و۱۷۳
عقاید
کتاب اصلی وی مقالات (به فرانسوی: Les Essais) نام دارد که عنوان آن را از ریشهٔ فعل فرانسوی essayer به معنای آزمودن گرفتهاست. مونتنی برای نخستین بار نتایج تحقیقات خود را در سال ۱۵۸۰ منتشر کرد و مقالات او خیلی سریع به یکی از پرفروشترین کتابهای دورهٔ رُنسانس تبدیل شد. کتاب مقالات حول یک سؤال اساسی که دغدغهٔ همهٔ ماست میگردد: یک فرد چگونه زندگی میکند؟ به این معنا که یک شخص چگونه دست به انتخابهایی هوشمندانه و شرافتمندانه میزند، خودش را میشناسد، به عنوان یک انسان رفتار میکند، با دیگران به خوبی رفتار میکند و آرامش خاطر بدست میآورد؟ وی همچنین با اقتداء به اپیکوروس، فیلسوف یونانی، بر ترس خود از مرگ غلبه میکند. البته این اتفاق تا زمانی که وی خود دچار سانحه میشود روی نمیدهد. در این سانحه وی تا نزدیکیهای مرگ میرود و گرچه از دید بقیه دچار اضطراب بوده، ولی بعد از بهبودی وقتی به آن ساعات فکر میکرده تنها خاطراتی خوب از آن ساعات داشتهاست و همین باعث میشود دیدی مثبت نسبت به مرگ پیدا کند. او بیشترین تأثیر را از رواقیون و بالاخص سنکای رواقی پذیرفتهاست. نیچه او را نیرومندترین جانها مینامید.
- Listing ID: 4284